ST DAW Schaijk/Achilles Reek MO17-1 – vv Cuijk MO17-2

Een donderdagavond vol driehoekjes, doelpunten, verdwaalde tegenstanders en een keeper die waarschijnlijk morgen gewoon weer kan trainen. Eindstand? 2-12. En nee, dat is geen typefout.

Dineren, dinchen of gewoon snel wat naar binnen schuiven?

Het begon allemaal al vroeg deze donderdagavond. Terwijl de gemiddelde Nederlander nog rustig nadacht over wat er op tafel moest komen, stonden bij de families van vv Cuijk MO17-2 de potten en pannen al te rammelen. Vaders, moeders, broers en zussen werden opgetrommeld om de keukenbrigade te versterken. Want er moest gegeten worden. Vroeg gegeten worden!

Was het een diner? Een tussendoortje? Of hebben we hier een compleet nieuwe maaltijd uitgevonden: de dinch? Een combinatie van diner en lunch, maar dan op een tijdstip waarop eigenlijk niemand weet wat normaal is.

Ach, wat maakt het uit. De brandstof zat erin en om 18.10 uur stonden we keurig op de parkeerplaats. Motoren warm, navigatie aan en vol goede moed richting… ja, waar eigenlijk?

Schaijk? Reek? Schaijk? Toch Reek?

Voetbal.nl werd vaker ververst dan de gemiddelde Instagramfeed van een puber. De wedstrijd werd opnieuw ingeladen, locaties gecontroleerd en uiteindelijk kwam het verlossende woord: we moeten naar Reek!

Drie keer is scheepsrecht, toch coach?

Een nieuwe accommodatie en supporters uit alle windstreken

Eenmaal aangekomen in Reek werden we ontvangen door een prachtige, moderne accommodatie. Mooi hoor! Nog even geduld en dan hebben wij in Cuijk ook zo’n fraai onderkomen. Tot die tijd blijven we gewoon voetballen, want daar schijnen we best aardig in te zijn.

De meiden verdwenen richting kleedkamer voor het gebruikelijke ritueel: omkleden, veters strikken, nog even kletsen en natuurlijk de uitgebreide tactische instructies van de coach.

Ondertussen stroomden de supporters binnen. En niet zomaar een handjevol ouders. Nee, de vv Cuijk-aanhang kwam werkelijk overal vandaan. Gennep, Katwijk, Cuijk en zelfs Deventer was vertegenwoordigd, ja Deventer maar wonen in Cuijk 🙂

Deventer!

Voor een donderdagavondwedstrijd van de MO17-2! Sommige mensen rijden minder kilometers voor hun zomervakantie. Maar goed, echte supporters kennen geen afstand. Hooguit een volle tank en een lege portemonnee.

Warming-up: driehoekjes, kaatsen en mysterieuze kleedkamerbezoeken

De warming-up verliep professioneel. Muziekje aan, warm lopen, driehoekjes maken, kaatsen, nog eens kaatsen en vervolgens afwerken op doel.

Het zag er allemaal prima uit. De bal ging rond, de spieren werden warm en de tegenstander kon alvast voorzichtig kennismaken met wat er later die avond zou gebeuren.

Om 19.27 uur wees de klok aan dat het tijd was voor de laatste instructies in de kleedkamer.

Althans, dat was de bedoeling.

Volgens sommige supporters zijn de meiden nooit daadwerkelijk binnen geweest. Ze zagen de ploeg naar binnen lopen en vrijwel direct weer naar buiten komen.

Wat daar besproken is? Geen idee.

Misschien was het simpelweg: “Meiden, gewoon winnen.”

Of misschien had de coach zijn tactische meesterplan al op een bierviltje uitgetekend.

Hoe dan ook, achteraf gezien had het effect.

Eerste helft: Reek zoekt het veld, Cuijk vindt het doel

Het eerste fluitsignaal klonk en vv Cuijk begon werkelijk ijzersterk.

Vanaf de eerste minuten werd de tegenstander onder druk gezet. En laten we eerlijk zijn, ST DAW Schaijk/Achilles Reek MO17-1 is natuurlijk een prachtige naam, maar tegen de tijd dat je die volledig hebt uitgesproken, zijn we alweer drie aanvallen verder.

Dus vanaf nu noemen we ze gewoon Reek. Scheelt tijd, adem en waarschijnlijk een paar regels in dit verslag.

En tijd verspillen deden onze meiden sowieso niet.

0-1!

Bam! De eerste lag erin.

0-2!

Hoppakee! Nummer twee.

0-3!

En daar was nummer drie alweer!

De meiden van Reek waren het spoor inmiddels behoorlijk bijster. Of beter gezegd: ze waren het veld kwijt.

Ergens vanaf de zijlijn van Reek klonk nog een opmerking:

“Meiden, we zijn aan het voetballen, niet aan het vissen!”

Een uitstekend advies. Alleen was het net iets te laat.

0-4!

En daar lag nummer vier alweer in het net.

De supporters uit Cuijk begonnen voorzichtig te rekenen. Zou dit een monsterscore worden? Moesten we straks de telramen erbij halen? Had iemand eigenlijk wel voldoende vingers meegenomen?

Maar voetbal blijft voetbal.

Na ongeveer twintig minuten, oftewel de tweede helft van de eerste helft — snap je hem nog? — verslapte Cuijk een beetje.

Misschien dachten de meiden dat het al rust was. Misschien wilden ze het spannend houden. Of misschien waren ze even vergeten in welk doel er gescoord moest worden.

Hoe dan ook, we hielpen Reek een handje.

1-4.

Kijk, dat noemen we sportiviteit. Je komt ergens op bezoek en je laat ook nog iets achter.

Niet veel later volgde een vrije trap voor Reek. Slim genomen, strak in de korte hoek en onze keepster kon er niet meer bij.

2-4.

Nou, nou. Zou het dan toch nog spannend worden?

Gelukkig voor Cuijk kwam het rustsignaal. Weliswaar drie minuten te vroeg, maar ach, de scheidsrechter had waarschijnlijk ook gezien dat iedereen wel even aan een pauze toe was.

Rust: het best bewaarde geheim van Reek

Wat er vervolgens in de kleedkamer van vv Cuijk gebeurde, zal waarschijnlijk voor altijd een mysterie blijven.

Werd er een donderspeech gehouden? Werd de tactiek volledig omgegooid? Kregen de meiden een geheime energiedrank? Of zei de coach gewoon: “Jullie weten toch wel dat we nog een helft moeten?”

Niemand weet het.

Maar één ding is zeker: wat er ook gezegd is, het werkte. En hoe!

Tweede helft: driehoekjes, ruitjes en complete voetbalorigami

Wat er na rust gebeurde, was bijna niet meer normaal.

Vanaf de zijlijn zagen de supporters driehoekjes, vierkantjes, ruitjes en looplijnen ontstaan. De bal ging van voet naar voet, de meiden vonden elkaar blindelings en Reek stond erbij alsof ze per ongeluk op een wiskundeles waren beland.

Was dit voetbal? Was dit meetkunde? Of waren we getuige van een bijzondere vorm van origami op kunstgras?

Voor Reek maakte het waarschijnlijk weinig verschil. Die hadden inmiddels hun handen vol aan het zoeken naar de bal.

2-5!

Daar gaan we weer.

2-6!

Nog eentje!

2-7!

De doelpunten vlogen Reek letterlijk om de oren.

Het middenveld draaide als een goed geoliede machine, de verdediging stond als een huis en over de flanken werd de tegenstander keer op keer compleet zoek gespeeld.

De meiden speelden niet zomaar goed. Nee, dit was voetbal van hoog niveau. Of hoofdniveau? Topniveau? Ach, laten we het houden op een niveau waar Reek deze avond geen abonnement op had.

En het mooiste was misschien nog wel dat iedereen elkaar een doelpunt gunde.

Er werd gecombineerd, afgelegd en soms leek het alsof de meiden eerst even overlegden wie er nu weer mocht scoren.

2-8!

2-9!

2-10!

Dubbele cijfers!

De supporters langs de lijn begonnen zich inmiddels af te vragen of het scorebord dit allemaal wel aankon.

Zelfs de verdedigers kregen de kans om naar voren te schuiven en hun naam op de denkbeeldige topscorerslijst te zetten. Want waarom zou je achterin blijven staan als er voorin zoveel gezelligheid te beleven valt?

Ondertussen was Reek vooral bezig met één terugkerende activiteit: de bal uit het net halen.

En halen.

En nog eens halen.

De opmerking uit de eerste helft over vissen kreeg inmiddels een heel andere betekenis. Want waar Cuijk aan het voetballen was, had Reek er onbedoeld een complete hengelsportavond van gemaakt.

2-11!

Het werd bijna ongemakkelijk.

Bijna, hè.

Want daar kwam nummer twaalf.

2-12!

En daarmee was het feest compleet.

Twaalf doelpunten. TWAALF!

De ene nog mooier uitgespeeld dan de andere, met een ploeg die bleef combineren, elkaar bleef vinden en vooral ontzettend veel plezier uitstraalde.

De keepster? Die had ook een donderdagavond

En dan onze keepster.

Die verdient natuurlijk ook een vermelding.

Want terwijl haar ploeggenoten aan de overkant een complete doelpuntenproductie aan het draaien waren, had zij een relatief rustige avond.

Een beetje coachen, wat rondlopen, af en toe een bal verwerken en vooral goed opletten dat ze niet verkleumd raakte.

Die twee tegendoelpunten uit de eerste helft? Ach, laten we het maar op de gunfactor houden.

Een klein cadeautje voor de gastvrouwen.

Alleen had Cuijk na rust besloten dat de cadeautjeswinkel gesloten was.

Eindconclusie: een heerlijke donderdagavond in Reek!

Onder de donderdagavondlucht, op een strak veld met een dun laagje dauw, lieten de meiden van vv Cuijk MO17-2 zien wat ze in huis hebben.

De as van het elftal stond ijzersterk, de flanken waren vlijmscherp, het middenveld combineerde erop los en de verdediging deed niet alleen achterin haar werk, maar pikte voorin ook nog gezellig een doelpuntje mee.

Wat vooral opviel, was het samenspel. Geen ingewikkeld gedoe, geen onnodige individuele acties, maar gewoon lekker voetballen. Elkaar de bal gunnen, ruimtes benutten en blijven gaan.

Natuurlijk waren er die twee tegendoelpunten in de eerste helft. Maar laten we eerlijk zijn: als je er zelf twaalf maakt, mag de tegenstander best twee keer meedoen.

Ook complimenten aan Reek, want ondanks de oplopende score bleven de meiden voetballen en doorgaan. Dat verdient respect.

En de supporters? Die konden tevreden huiswaarts. Zelfs de aanhang uit Deventer had voldoende doelpunten gezien om de kilometers te rechtvaardigen.

Eindstand: ST DAW Schaijk/Achilles Reek MO17-1 – vv Cuijk MO17-2: 2-12.

Een wedstrijd met prachtig samenspel, twaalf doelpunten, een geheimzinnige rustbespreking en een tegenstander die waarschijnlijk voorlopig geen hengel meer wil zien.

En voor onze meiden?

Drie punten in de tas, twaalf doelpunten op de teller en een donderdagavond om met een grote glimlach op terug te kijken!

Volgende keer gewoon weer lekker voetballen, meiden!

En voor Reek nog één kleine tip: volgende keer de hengels thuislaten.