Terrasweer, wingbacks en een puntje mee naar Cuijk!

Het weer? Terrasweer! ☀️🍺

Eigenlijk zo’n dag waarop je om drie uur met een koud biertje in de zon hoort te zitten. Maar nee hoor, de mannen van VV Cuijk ZA3 hadden andere plannen. Er moest gevoetbald worden. Uit tegen Oranje Blauw 2 in Nijmegen.

En de voorbereiding begon al voordat er überhaupt een bal gezien was.

De reis richting Nijmegen verliep namelijk ongeveer zoals Max Verstappen aan een inhaalrace begint: gas erop en gaan!

Althans… totdat de A73 besloot dat het vandaag géén wedstrijddag was, maar Nationale Filedag.

De warming-up ging uiteindelijk net zo pijlsnel als de reis ernaartoe had móéten gaan. En ja, tijdens zo’n file kijk je natuurlijk weleens naar die prachtige lege strook rechts naast je.

De vluchtstrook.

Technisch gezien ligt daar ook gewoon asfalt.

Niet dat we hem gebruikt hebben natuurlijk.

Maar het wás een optie.

Onze coach was ondertussen helemaal in zijn nopjes. Spelen in zijn roots, terug op bekende grond. Je zag het aan alles: dit was voor hem geen gewone uitwedstrijd. Dit was thuiskomen.

Nou ja… thuiskomen met een elftal uit Cuijk dat drie punten wilde meenemen.

Eerste helft: weg met de Hollandse School

De lessen van vorige week waren meegenomen.

En dus begonnen we vanaf minuut één met een andere opstelling.

Geen klassieke Nederlandse voetbalschool. Geen 4-3-3 omdat Cruijff ooit gezegd heeft dat het zo hoort. Geen eindeloos geschuif omdat het tactiekbord dat voorschrijft.

Vandaag hadden we wingbacks.

Jazeker.

VV Cuijk ZA3 heeft wingbacks.

Pep Guardiola zat waarschijnlijk ergens met een notitieblok mee te kijken.

De eerste minuten waren alleen nog even wennen. Oranje Blauw begon scherp en wij liepen vooral achter de bal aan. We kwamen niet lekker in ons spel en in de twaalfde minuut kregen we daarvoor de rekening gepresenteerd.

1-0.

Maar geen koppies naar beneden.

Geen paniek.

Geen spelers die ineens naar de trainer kijken alsof hij nú ter plekke een volledig nieuw tactisch plan moet verzinnen.

Gewoon doorgaan.

Voetballen.

En langzaam maar zeker kwamen we beter in de wedstrijd. De duels werden gewonnen, de bal ging beter rond en ineens begonnen we ook richting het doel van Oranje Blauw te bewegen.

Je voelde hem aankomen.

Die 1-1 hing in de lucht.

En in de zeventiende minuut:

BAM! 1-1!

HOPPPAAAAAAA! 🔥

Daar waren we.

Vanaf dat moment ging de wedstrijd lekker op en neer. Oranje Blauw kreeg zijn momenten, wij kregen onze momenten en — misschien nog wel het belangrijkste — we voetbalden gewoon een stuk beter dan vorige week.

Sterker nog…

Er ontstond langs de lijn ineens een gevaarlijke gedachte:

Dit zouden we zomaar eens kunnen winnen.

En zodra je dat denkt, weet je natuurlijk dat voetbal een manier gaat zoeken om je weer even met beide benen op de grond te zetten.

Vlak voor rust gebeurde dat dan ook.

Oranje Blauw profiteerde en daar lag de 2-1.

Kak.

Met een 2-1 achterstand gingen we rusten, maar het gevoel was totaal anders dan een week eerder.

We zaten gewoon in de wedstrijd.

Rust: tactische meesterzet

De rustbespreking was vervolgens van een ongekend hoog tactisch niveau.

Geen magneetbord.

Geen vijftien pijlen over elkaar heen.

Geen “we moeten hoger doordekken vanuit de halfspace terwijl de zes inzakt tussen de centrale verdedigers”.

Niks van dat alles.

De boodschap was eigenlijk:

Zo doorgaan.

Wisseltje doorvoeren.

Kleine instructie hier en daar.

Klaar.

Ondertussen lag de coach ongeveer in de zon alsof hij een all-inclusive weekendje Nijmegen had geboekt.

Hij keek eens naar het veld, genoot van het zonnetje en sprak de legendarische woorden:

“Dit gaat goed komen.”

Nou.

Als de coach het zegt…

Tweede helft: geloof erin!

De opdracht voor de tweede helft was duidelijk.

De eerste tien minuten scherp blijven.

Dicht houden.

Geen gekke dingen doen.

Want die 2-2 gaat vallen. Geloof me maar.

En jawel hoor.

55e minuut.

Daar was-ie.

2-2!

JAAAAA!

Mannen, we kunnen dit!

Vanaf dat moment begon het geloof serieus toe te nemen. We voetbalden goed, bleven druk zetten en begonnen stiekem te loeren op meer.

Want waarom zou je genoegen nemen met een punt als je ook gewoon met drie punten de auto in kunt stappen?

We gingen op zoek naar de 2-3.

Er was alleen één klein probleempje.

Oranje Blauw had ongeveer hetzelfde plan.

En zij waren nét iets eerder.

3-2.

Kak.

Kak kak.

Kakkerdekak.

Daar sta je dan.

Je speelt goed, je komt twee keer terug en vervolgens kun je wéér achter die gelijkmaker aan.

Maar dit VV Cuijk ZA3 gaf niet op.

We bleven voetballen.

Bleven zoeken.

Bleven erin geloven.

En toen kwam dat moment waarop Oranje Blauw nét even niet scherp genoeg was.

Een beetje ruimte.

Een bal eroverheen.

Het lobje…

Iedereen kijkt.

De bal vliegt.

De keeper kijkt.

Wij kijken.

En…

3-3!!!

Niet normaal! 🤯

Weer terug!

Nog ongeveer tien minuten te spelen en ineens lag werkelijk alles weer open.

Gaan we hier dat punt meenemen?

Of gaan we gewoon brutaal de volle drie punten uit Nijmegen jatten?

De slotfase werd er eentje waarin beide ploegen nog probeerden iets te forceren, maar uiteindelijk bleef het bij:

Oranje Blauw 2 – VV Cuijk ZA3: 3-3

En weet je wat?

Daar konden we prima mee leven.

Natuurlijk wil je winnen. Natuurlijk denk je na afloop altijd nog even aan dat ene moment waarop misschien meer mogelijk was.

Maar na vorige week was dit precies de reactie die we wilden zien.

Andere opstelling.

Wingbacks.

Twee keer terugkomen van een achterstand.

Niet opgeven na de 3-2.

En uiteindelijk gewoon een verdiend punt meenemen uit Nijmegen.

Tevreden?

Jazeker.

Sterker nog: met dit terrasweer smaakt zo’n punt uiteindelijk best lekker.

En de coach?

Die had natuurlijk allang gezegd dat het goed zou komen.

Volgende week drie punten dan maar.

HOPPPAAAAA! ⚽🍺☀️

Ooooo de teamfoto, tja die komt nog volgende week 🙂